29. Evdə bekar oturanda balaca əmimoğlunun qapını döyüb "qaqaş məni məktəbə apararsan" deməsi. 2-ci sinifdi özü. O dəqiqə elə bil dünya mənim üçün gözəlləşir qısa müddətlik. Sumkasını belimə aşırıb özünün əlindən tutub məktəbə doğru yol alanda necə də sevinirəm. Normalda çox az şey məni həqiqətən sevindirə bilir, amma bu anlarda sanki öz uşaqlığımı xatırlayıram. Balaca daşların üstündə tullanıb parkur elədiyini deyir, mən də əl çalıram məktəbə qədər gülür, hələ adicə maşının altında pişik görüb deyə "mən bu gün çox xoşbəxtəm" deyir. Qəribədir, uşaq vaxtı insan nə xırda şeylərə xoşbəxt olur. Arada kefi pozuq olur, deyir brawl starsda uduzdum bayaq. Həyatının ən kayf mərhələsindədi ki, belə bir şey onun ən böyük dərdidi, böyüyəndə anlayacaq. Səhərimi belə açanda mənə qəribə hüzur çökür bütün gün, sanki uşaq kimi sakitləşirəm